Ik zit ineengedoken met gekruiste benen aan mijn bureau,
vis koude spinazie uit een potje en spoel deze door
dankzij de fles goedkope,
rode wijn die ik gretig aan mijn lippen plaats.
Straaltjes rood vocht glippen langs mijn mondhoeken
naar mijn verschoten donkergrijze peignoir,
terwijl ik van een maaltijd vol rauwe champignons
en multivruchtensap droom.
In plaats daarvan pel ik geroosterde pichtachenoten,
die het bovenlaagje van mijn tong wegvreten.
Een halfopgebrande sigaret brandt tegen een knokige schrijfknobbel
op de wijsvinger van mijn linkerhand -
diezelfde vinger die grotendeels voor de turbulentie
in mijn vrouwenlievende seksleven garant staat.
Ik merk dat ik naar deze schat van leven en emotie staar
wanneer mijn ogen gaan tranen van de grijze rook.
De afgrijselijke pen met dito reclameslogan staart
me irritant zelfzeker aan.
Ik heb zin in seks.
Wijn, noot en pen samen in conclaaf,
de grijs gesmoorde tabak vertelt me dat er nog geen eenheid
werd gevonden in de creativiteit van mijn onsamenhangende brein.
Alsof de paus mijner gedachten is afgetreden.
Gepelde noten vallen op de grond,
mijn beschonkenheid groeit zienderogen.
Ik voel me een kunstenaar.

Waar blijft dan verdomme het kunstige resultaat?

Bezoek van de Sint

Mijn ogen gaan zenuwachtig open en weer dicht.Zo vlug dat het pijn doet,maar ik lijk de controle over mijn lichaam volledig kwijt.Ik lik mijn opengebarste lippenen proef een mengeling van zout en bloed.Slikken gaat moeizaam, ik proef de zurigheid van mijn eigen braaksel.Het loden ding dat ik mijn hand houd lijkt wel evenveel te wegenals het levenloze lichaam dat voor mijn voeten ligt.Nog maar net ligt het daar,maar de geur van verrotting en uitwerpselen doet mijn neusvleugels al trillen.Ik huiver en omklem met mijn linkerhandhet knisperende rolletje bankbiljetten dat in mijn jaszak zit.Het droge gekraak ervan brengt me weer bij mijn positieven.het pistool glijdt in mijn andere jaszak terwijl ik naar de deur wandel.De fletsblauwe kleur ervan doet mijn ogen tranen.Al met al is het niet slecht dat het belachelijk slechte gevoel voor binnenhuisinrichting van deze vrouw vroegtijdig gestopt werd.Ik draai me nog een laatste keer om naar het kersverse lijk.Het ontspannen van haar sluitspierenheeft blijkbaar één en ander de vrije loop gelaten.

Cadeautje voor de flikken.

Ik zal straks zeggen dat ge tot deze avond krijgt
om uw spullen te pakken.
Ik zal zeggen dat alle sporen die naar u leiden
volledig verdwenen moeten zijn
als ik terug ben van het werk.
Ik zal ondertussen uw zwarte nagelriempjes
en de spuuglelijke tattoo op uw bovenarm
uit mijn visuele geheugen proberen te bannen.
Want dat zijn de dingen die mij het meest aan u doen denken,
en die het diepst tot in mij verweven zijn geraakt.
Ik zal u straks vertellen dat ik u niet meer nodig heb,
dat uw aanwezigheid zijn doel meer dan bereikt heeft.
Het is niet anders.
Maar als ik mijn mond open doe en gij vraagt wat er scheelt,
zeg ik gewoon dat de koffie op is.

Coffee and Commitment

In het begin, toen wij elkaar pas kenden
rukten wij non-stop de kleren van elkaars lijf,
zagen dagenlang geen ziel
en kampeerden in uw bed.
Elke avond was het feest
Elk uur werd er gedronken.
's Nachts dwaalden we door de stad
op zoek naar meer spanning
een nieuwe rush.
Want wij konden alles aan,
niets was ons te veel.
Wij samen.
Overslaande harten,
opgefokte hersenen.
Wij leefden alsof er geen nieuwe dag kwam.

Ik houd ervan
dat ge mij nog steeds hetzelfde vast neemt wanneer we slapen
en ik houd ervan
dat ik er nog evenveel van houd uw nek te strelen.
Dat ik u nog liever heb
sinds die wentelende spanning geluwd is.
Dat mijn hart weer een normaal ritme aanhoudt
en wij weer nuchter kunnen zijn.

Dat ik nu al weet dat ge me morgenvroeg
een heerlijk dampende kop koffie voor zult zetten
en uw hoofd even in de plooi van mijn nek zult leggen,
net voor ge u aankleedt.

Hannelore

Ge staat 's morgens op,
hijst uzelf mompelend in een grijze onderbroek
en rept uw gerokte benen naar de auto,
klaar voor een dag vol statistieken en telefoontjes.
Geen tijd voor iets anders, geen nood om na te denken.
En na een dag vol oude grijsaards op uw dak,
keert ge terug naar uw dikke, knorrige kat.
Uw ouders knikken tevreden,
de buren kijken bewonderend.
Ge zijt een sterke vrouw,
ge hebt niemand nodig in uw leven om het helemaal te maken.
Ge zijt gelukkig met uw hypotheek, uw retroservies
en half het literaire canon tegen uw rechter livingmuur.
En eens om de anderhalve maand gaat ge wild:
een pintje met vrienden en een bezoekje aan de meest doorsnee pornosites.
En ge schudt meewarig uw hoofd
wanneer ge in straatgangers het heropkomend hippiedom herkent.
Ze begrijpen er niets van.
Werken voor de kost moeten ze, net als gij
hun ogen constant open houden, zodat dromen een onbegonnen zaak wordt.
Want zo zit het leven in elkaar.
Zo komt ge het verst, zo krijgt ge waardering in de maatschappij.
Love and Peace brengen geen geld in het laadje,
prent ge uzelf in terwijl uw handen over het zwartgranieten keukenblad glijden.
Laatst raakte ge nog aan de praat met iemand die geen werkvrouw kon betalen
en toch maar deed of ie perfect gelukkig was, om het gemis te verbergen.
Ge weet wel beter dan dat.
Gelukkig weet gij wat belangrijk is in het leven,
en zijt ge stevig op weg om het helemaal te maken.
De weg naar het uw geluk.
Het Opperste Geluk.

Nine to Five

Jammer genoeg kunt ge helemaal niet
zomaar kiezen hoe ge de wereld beloopt.
Ge doet maar of ge zeker van uw stuk zijt
door uw kin in een bepaalde hoek te draaien
en uw polsen sierlijk te bewegen
alvorens uw handen vastberaden op een
terrastafeltje neer te laten komen.

Ge kunt niet zomaar kiezen hoe ge denkt
en hoe en wat ge zijt.
Ge wekt alleen maar het idee op
dat ge sterk zijt, standvastig in uw schoenen staat
door om de drie lettergrepen uw stem even te verheffen.
Zo komen uw woorden zekerder over,
terwijl ge eigenlijk staat te bibberen
van de innerlijke gedachtentsunami.

Ge doet zo vreselijk uw best,
maar in één oogopslag heb ik tot diep binnenin u gekeken.

Ge zijt een even onzeker, zielig hoopje als ik.

Ik zie uw hand op mijn arm liggen en uw ogen naar mij lachen
en wilde dat ge uw nagels diep in mijn vel duwde
dieper en dieper, roder en roder
dat er een sappige pijn in mijn kop zou stijgen
dat ge uw hele hand onder mijn vel stak
verder en verder, liever en liever
tot ge helemaal verdwenen waart

Tot ge helemaal in mij zat
lekker warm, en veilig in mijn lijf
zodat ik u overal met mij mee kon dragen
en u beschermen kon voor alles wat er komt
ik wilde dat ge daar dan voor eeuwig zat
en tegen mij praatte met uw mooie, lieve stem

Maar dan bedenk ik mij
dat ge een kop groter zijt dan ik.