Schaduw

Ge stond plots op de stoep
En ge had een pakske in uw hand
Even deed ge uitschijnen dat het daar allemaal om ging
Als nen engel
Ik stond daar maar wat te staan, als een invalide mug
Met stomheid geslagen

Genadeloos knalde ge uw arm in mijn borstkas
Klemde uw hand rond mijn onvolmaakt stukske gebons
En kneep het helemaal fijn
Tot ge zeker waart dat het van u was
Voelde of het nog een klein beetje gebroken was
van de laatste keer dat wij elkaar zagen
Het antwoord stemde u duidelijk tevreden

En toen zag ik uwe rug wegwandelen
Zonder dat ge het mij verteld had.