Benoit

Ben ik eigenlijk een nukkig mens?
Ik geef u de toestemming eerlijk te antwoorden.
Althans nu, hé, binnen twee dagen wil ik niet meer
dat ge me daarvoor van mijn werk houdt.
Maar serieus, bén ik dat?

Ik zat zo te denken, het is veel makkelijker nukkig te doen en iemand af te breken
dan openlijk onder de indruk van iets of iemand te zijn.
Want weet ge?
Als ge u onverschillig, of zelfs eerder negatief tegenover iemand opstelt,
lijkt het alsof ge zeker zijn van u stuk.
En dat ge weet waarover ge praat.
Ge stelt u eigenlijk zo een beetje ongenaakbaar op.
Ge zijt sterk, ge weet alles.
En vooral: ge dwingt respect af en ge wekt ontzag op bij de mensen.
Zo is dat.

Maar als ge openlijk toe geeft helemaal weg te zijn van iets,
geeft ge mensen de kans dat te misbruiken.
Of ge laat zien dat ge ne leek zijt,
en dan geeft ge mensen de kans u uit te lachen, u dingen wijs te maken.
Of nog veel erger: u te doorzien.

Daarom moogt ge nooit te vriendelijk zijn tegen mensen.
Het zit in hun natuur vriendelijkheid te misbruiken.
En mensen die goed bedoelen,
verwachten geen vriendelijkheid.

Zo loopt het in't leven,
neemt dat maar van mij aan.

Ja, nu staat ge daar maar wat schaapachtig naar mij te lachen.
En ik zie dat ge dat allemaal maar shit vindt.
Weet ge hoe ik dat weet?
Omdat ge te vriendelijk tegen mij zijt.
Ge neemt te veel contact, ge komt te dichtbij.
En dan gaan ze u doorzien, net als ik nu.

Is dat wat ge wilt van de mensen?
Dat ze u doorzien? Dat ze in één oogopslag weten wie ge zijt en wat ge doet?
Neen, dat wilt ge niet. Want dat betekent den ondergang van uw leven.
Neem het maar van mij aan,
ik heb er genoeg gezien die zonder waardigheid zijn kunnen vertrekken
omdat ze de mensen teveel van zichzelf hadden gegeven.

't Maakt niet uit hoeveel procent ge haalt op school,
als ge vriendelijk zijt, gaat ge eraan.
Neemt dat maar van mij aan.