Gij en ik

Ik heb niet zo'n vreselijk hoog libodo.
Neen, als ge mij niet te hard, te zacht of te dicht aanraakt,
zou ik eigenlijk niet vaak zin hebben om te vrijen.
Dat is niet erg, zo zit ik gewoon in elkaar.
Maar één keer om de zoveel tijd
is het toch wel weer stevig koekenbak.
Dan hebt ge al een half uurvol overtuiging
over mijn dijen zitten wrijven,
haalt ge allerhande weinig bedekkende kledij
uit het onderste schap van uw kast
en zit ge opzwepend te kirren en te zuchten.
Natuurlijk weet ik dan al lang hoe laat het is.
Gij zit namelijk altijd wel
met een ei vol goesting in uw broek.
En dan is er die ene toevalstreffer waar ge
mijn bevroren perverse gedachten
in een kommeke heet water weet onder te dompelen.
Dan hebt ge het vlaggen.
Eens het zover is, is het zover.
Dan moet ik mij inhouden om u
niet tegen de muur te knallen als ik u op het bed wil zwieren.
Om eerlijk te zijn vergt het mij dan al serieus wat moeite
me in te houden tot we aan de slaapkamer zijn.
Voor mij is ne muur voldoende, maar gij hebt liever een bed.
Ik denk dat ge dat wat romantischer vindt, dat bed.
Ik associeer dat meubel eerder met gewoel,
gesnurk en zweterige nachtmerries,
maar als ik eerlijk ben, moet ik zeggen dat wel comfortabel is
voor een aantal uit te oefenen poses,
dat oude eikenhouten bed van ons.
Het maakt het u ook wel wat makkelijker denk ik,
want altijd als ge erin zijt beland, zie ik u kronkelen en hijgen.
Eerst dacht ik dat ik u pijn had gedaan,
maar naderhand ging ik beseffen
dat ge dat deed omdat ge plezier had.
Ik vind dat raar, kronkelen en hijgen omdat ge zin hebt.
Ik zeg dan gewoon 'Ik heb zin', maar gij niet.
Gij kronkelt en tuit uw lippen een klein beetje.
En ogenschijnlijk toevallig raken uw handen uw eigen borsten.
Alsof ze mijn handen willen uitdagen hetzelfde te doen.
Ze zijn hard en zacht tegelijk, uw borsten,
en ze steken zo schattig vooruit.
Net als uw billen eigenlijk,
maar die steken dan naar achteren in plaats van vooruit.
Het zijn uw borsten en uw billen
die mij alert en wakker en energiek maken.
Mijn handen schieten er als magneetjes naartoe,
terwijl er precies iemand de binnenkant van mijn onderbuik kietelt.
Zodra ik uw borsten en billen heb vastgehad, ben ik er klaar voor.
Niet te stoppen, niet meer af te poeieren.
En dan is het zover.
Dan raakt ge niet meer van mij af,
want hoe meer en hoe langer ik met u bezig ben,
des te groter mijn eigen zin en verwachtingen worden.
Zeker op uwe moment suprême.
Ge trekt dan zo schattig samen, en ge knijpt uw ogen toe
terwijl ge een beetje tandenknarst.
Alsof ge veel pijn hebt. En ge krijgt precies stuiptrekkingen.
Ik vind het opwindend wanneer het lijkt of gij pijn hebt,
maar dat is niet sadistisch bedoeld, hoor.
En dan, nadat ge even hebt mogen uitblazen,
komt hetgene waar ik stiekem al de hele tijd op zit te azen:
het is nu mijn beurt.
Moeilijk is het eigenlijk niet,
ge moet eigenlijk gewoon dezelfde handelingen uitvoeren als ik.
Maar ik voel toch dat ge het met liefde doet.
Uw op-en-neer en in-en-uit zijn dynamisch, en altijd anders.
Uw lieve of verdrietige op-en-neer is helemaal anders
dan uw gelukkige op-en-neer of in-en-uit.
Dan maakt ze er zo nog wat draaibewegingen bij.
Ik weet niet of ge dat express doet.
Ik voel uw liefde in mijn lijf doorstromen,
zo hard dat het een beetje pijn doet.
Ik vind dat wel leuk, het geeft me alleen nog maar meer zin.
Dat bed van ons is plots een altaar, en ik zie het helemaal zitten.
Haal de hele sachristie van stimulerende crèmes,
beeldmateriaal en voorbindattributen er maar bij,
ik ben er klaar voor!
Ik zei het, als het zover is, is het ook zover.
Het begint te kloppen in mijn kop,
mijn handen graaien wild in het rond,
en mijn tanden verscheuren het eerste wat ze tegen komen.
En dan ineens:

Stílte.
Gedaan ermee.

Uw hand is te moe, zegt ge.

Gij loopt naar de keuken om koffie te zetten,
en ik maak mij de bedenking dat ik mij dringend
een revolver moet aanschaffen.