In het begin, toen wij elkaar pas kenden
rukten wij non-stop de kleren van elkaars lijf,
zagen dagenlang geen ziel
en kampeerden in uw bed.
Elke avond was het feest
Elk uur werd er gedronken.
's Nachts dwaalden we door de stad
op zoek naar meer spanning
een nieuwe rush.
Want wij konden alles aan,
niets was ons te veel.
Wij samen.
Overslaande harten,
opgefokte hersenen.
Wij leefden alsof er geen nieuwe dag kwam.
Ik houd ervan
dat ge mij nog steeds hetzelfde vast neemt wanneer we slapen
en ik houd ervan
dat ik er nog evenveel van houd uw nek te strelen.
Dat ik u nog liever heb
sinds die wentelende spanning geluwd is.
Dat mijn hart weer een normaal ritme aanhoudt
en wij weer nuchter kunnen zijn.
Dat ik nu al weet dat ge me morgenvroeg
een heerlijk dampende kop koffie voor zult zetten
en uw hoofd even in de plooi van mijn nek zult leggen,
net voor ge u aankleedt.
maandag 25 augustus 2008
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)

4 reacties:
Ontroerend en uit het leven gegrepen. Ik blijf jou graag lezen.
Damn, dit is zó mooi. :)
Keep on loving (and writing ;)), en see you soon!
w
Hé meid, schrijf nog een iets.
Maak het maar super ..........
Leysen!
Ik vind da ge een bundel moet maken en uitbrengen, net zoals Maarten -Muthead ;-)
Een reactie plaatsen